Rodzimy się w rodzinie, każdy z nas ma swoje plemię.
Z jakiegoś powodu tak właśnie jest, że dziecko przychodząc na świat potrzebuje opieki. Jest bezbronne. Ktoś musi je nakramić, ubrać również przytulić i zatroszczyć się o nie, inaczej umrze. Nie musi to być koniecznie biologiczny rodzic. Czy to znaczy że od małego jest zależne od innych?
Przyszedł taki jakiś dziwny czas że ludzie na siłę próbują pokazać innym, że wszystko wiedzą na wszystkim się znają i wszystko mogą sami.
Wielcy mistrzowie tacy jak Jezus zawsze byli i są otoczeni ludźmi.
Będąc z innymi i tworząc z innymi wcale nie oznacza że jesteś w braku. Przecież właśnie wszyscy razem stanowimy jedność, pełnię.
Kiedy chcesz wyremontować dom to oczywiście możesz to zrobić sam.
Lub stworzyć projekcję, przyciągnąć kogoś kto to zrobi. Odpowiesz też być może na jego wezwanie że potrzebuje pracy. I pieniędzy.
Czy to oznacza że te dwie osoby są niepełne, odpowiadając na swoje potrzeby?
Jedną z najwiekszych pułapek duchowości jaką zauważam jest właśnie odseperowanie od innych.
Mylone z odosobnieniem.
Ludzie nie chca wziąć odpowiedzialności za to, że to nikt inny jak oni. Swoją wewnętrzną wibracją przyciągają do siebie ludzi kompatybilnych ze sobą.
Nie mylmy tego z braniem winy na siebie.
Wchodząc w tryb oddzielenia, odcinania, odseperowania ranimy siebie. Tak naprawdę odcinając się od siebie, a nie od innych.
Zamiast porzucać zmień swoją wibrację. Żeby wszechświat mógł odpowiadać miłością innych na twoją miłość.
